Bere aita misteriotsuki desagertzen denean, hamaika urteko Rubén ia ezagutzen ez duen amonarekin bizitzera joatea behartuta egongo da. Denbora gelditu dela dirudien landa-ingurune batean, belaunaldiz belaunaldi familiako zauriak nola transmititzen diren ikasiko du haurrak, eta hazi ahala, horiek sendatzen saiatuko da.

Mateo albaitaria da herri txiki batean. Semea hil zitzaionetik, errutina isilen eta izenik gabe dirauen erru baten artean igarotzen zaio bizitza. Tokiko indarkeria ez da bat-batean sartzen: ezkutuan mantentzen da, etengabeko oihartzun gisa. Oreka hauskor hori aldatu egingo da Mateok mafiaburu lokal baten txakur zauritua —Morro— sendatu behar duenean. Animaliaren eguneroko zaintzan ustekabeko lotura bat sortuko da: epairik eta hitzik gabeko harreman bat, Mateori bizitzeko zentzua itzuliko diona.

Bizitza hobe baten bila, Lucilak bere anaia Diegorekin bidaiatzen du Mexikotik, amarekin topo egiteko Madrilen. Amak zortzi urte eman ditu Madrilen legez kanpo lanean, seme-alabak mantentzeko. Iristen direnean, bizitza uste zutena baino gogorragoa izango da anai-arrebentzat.

La Maestra eta Paula euren taldeko igerilari onenak eta lagunik onenak dira, baina festa batean jazotako gertakari batek dena nahasiko du. La Maestra bizia eta geldiezina da, eta lagunik onenarengan zerbait aldatu egin dela nabarituko du: orain triste dago. Egia argitara ateratzen denean, biek ezinezko erabaki bati egin behar diote aurre: Paulak isilik egon nahi du, baina La Maestrak justizia nahi du. Lehen garaiezina zen adiskidetasuna, inoiz ez bezala egongo da kolokan.

Kolonbiako gatazka armatuan, semearen arrastoa galdu zuen Marthak; azken deshobiratzean hezur-kointzidentziarik ez delako albistea jasoko du emakumeak. Bide instituzional guztiak agortu ondoren, emakume talde batengana jo eta Sandra ezagutuko du. Sandrak zurrumurru bati buruz hitz egingo dio: "Lautadetatik urruneko herri batean, hildako bati mesede bat eska diezaiokezu". Elkarrekin joango dira harantz bi protagonistak, erantzun bila.

Paraguai, 1959. Erregimen militar itogarri batean, Narciso Buenos Airesetik itzuli da, rock-and-rollak liluratuta. Karismatikoa, enigmatikoa eta nola gizonek hala emakumeek desiratua, irratiko izar eta askatasunaren sinbolo bihurtuko da laster. Baina ikuskizun baten ondoren, hilik agertuko da. Isiltasunak eta beldurrak egia itotzen duten herrialde batean, nork hil du Narciso?

Mexiko Hiria, 90eko hamarkadaren hasiera. 11. urtebetetze-egunean bere lagunik hoberen Vladimirrekin maitemindu da Bruno. Gau horretan aitak GIBa duela jakingo dute, eta familia-bizitza eraldatu egingo da. Saltsa-abestietan egiten den modura, Brunoren familia abesten eta dantzatzen saiatuko da mina urruntzeko. Hogeita hamar urte geroago, Brunok filmatu eta berrirudikatu egingo du haurtzaroan erabat ulertu gabeko oroimen hura.

Adela, Mexikoko soinu-artista, oihanetik Peruko Andeetara joango da Lucho gidari eta itzultzailearekin batera. Bere aitonaren —Mexikon erbesteratutako errepublikar katalan baten— legatuari jarraituz, desagertzeko arriskuan dauden hizkuntzen soinu-mapa bat ehunduko du. Heriotzarekiko beldurra agertzen denean, errealitatea hautsi egingo da. Adelaren zeharkaldia haurtzaroko etxerako bidaia intimo bihurtuko da. Lejos de los árboles bizitzaren hauskortasunari eta gogoratzeko, entzuteko eta maitatzeko beharrari buruzko istorioz beteta dago.