Ofizialak
Partner
"Z365" edo "Zinemaldia urte osoan" Zinemaldiaren apustu estrategiko berria da, non talentu berrien bilaketa, laguntza eta garapena (Ikusmira Berriak, Nest); formakuntza eta zinema-ezagutzen transmisioa (Elias Querejeta Zine Eskola, Zinemaldia + Plus, Zinemagileen elkarrizketa); eta ikerketa, dibulgazioa eta pentsamendu zinematografikoa (Z70 proiektua, Pentsamendua eta eztabaida, Ikerketa eta argitalpenak) elkartzen diren.
Deialdia - 2026 Sartu NIRE ZINEMALDIRA 
Agenda Programa eta sarrerak Bilatu 
Nicole Garcia, Pablo Larraín, Mike Leigh, Hans Petter Moland, Benjamín Naishtat eta Yeşim Ustaoğluren film luze berriak, Maha Haradaren lehen lanaz gain, Donostia Zinemaldiaren 74. edizioko Sail Ofizialean lehiatuko dira, irailaren 18tik 26ra.
Oscar sari eta Donostia Sari banaren irabazle Marion Cotillard da, Théodore Pellerinekin batera, Nicole Garciak (Oran, 1946) zuzendutako film luze berri 7:40 ce matin-là / Miloko protagonistak; Mal de pierres / From the Land of the Moon (2016) lanaren ondoren, berriro arituko dira Cotillard eta Garcia elkarrekin lanean. Zinemagile, gidoilari eta aktore frantziarrak Donostian estreinatuko duen istorio honetan, emakume bat kartzelatik atera eta kafetegi batean zerbitzari hasiko da lanean, inguruan lan egiten duen gazte batengana hurbiltzeko asmoz. Garciak Un week-end sur deux / Every Other Weekend (New Directors, 1990) filmarekin parte hartu zuen Zinemaldian, eta bere beste lan batzuek, hala nola Place Vendôme (1998), L’adversaire / The Adversary (2002), Amants (2020) filmek, Veneziako eta Cannesko zinema-jaialdietan parte hartu izan dute, besteak beste.
Artearen munduan oinarritutako zenbait bestseller idatzi ondoren (esaterako, Canvas of Paradise and Guernica Cover up), Maha Harada (Tokio, 1962) idazle eta gidoigilea Urrezko Maskorra erdiesteko lehiatuko da Muyou no Hito / In My Father’s Room bere lehen lanarekin zinemagile gisa. Zuzendari japoniarrak bere An Unnecessary Man eleberrian oinarritutako gidoia baliatu du museo bateko langile baten istorioa kontatzeko; giltza misteriotsu bat jasoko du protagonistak, eta garai batean bere aita zenduak erabiltzen zuen gela irekitzen du giltza horrek.
Pablo Larraín (Santiago, 1976) Mis muertos tristes / My Sad Dead lanarekin itzuliko da, Zinemaldian film luze gisa emango den seriea, eta Mercedes Morán, Dolores Fonzi eta Carolina Álvarez antzezleen partaidetza duena, besteak beste. Mariana Enriquezen lau kontakizunetan oinarrituta dago eta Ema du protagonista, hildakoak ikusteko eta entzuteko gaitasuna duen emakume bat. Venezia, Cannes, Berlin eta beste zinema-jaialdi entzutetsutan ohikoa izanik, zuzendari, gidoilari eta ekoizle txiletarrak Spencer aurkeztu zuen Donostian (2021eko film sorpresa izan zen), eta hori baino lehen, halaber, Horizontes Latinos sailean erakutsi zituen Tony Manero (2008), Post mortem (2010) eta El club (2015) lanak. Perlak sailean, berriz, No (2012) erakutsi zuen, atzerriko film onenaren Oscar sarirako izendatua, baita Neruda (2016) eta Ema (2019) ere.
Hard Truths (Mi única familia, 2024) filma Sail Ofizialean estreinatu ondoren, Mike Leigh (Brocket Hall, 1943) lehiaketara itzuliko da Tender Loving Care lanarekin. Marion Bailey, Paul Jesson, Kate O’Flynn eta Alice Bailey Johnson protagonista dituen film luze honetan, zinemagile britainiarrak mundu garaikidearen esplorazio zorrotzarekin jarraitzen du. Oscar sarietarako hainbat aldiz izendatu duten Leigh-ek Perlak sailean aurkeztu zuen Cannesko Urrezko Palma irabazi zuen filma, Secrets and Lies (Secretos y mentiras, 1996), baita beste hainbat film ere, hala nola Naked (Indefenso, 1993), Frantziako jaialdian zuzendari onenaren saria eman ziona; All or Nothing (Todo o nada, 2002); Vera Drake (El secreto de Vera Drake, 2004), Veneziako Urrezko Lehoia irabazi zuena; edo Happy-Go-Lucky (Happy, un cuento sobre la felicidad, 2008).
Hans Petter Moland zinemagile norvegiarra (Oslo, 1955) Sail Ofizialera itzuliko da Markens Grode / Growth of the Soil lanarekin. Norvegiako iparraldeko lekuren batean kokatutako istorio honetan, bikote batek bere maitasuna proban jarriko du gainera datozkien erronken aurrean. Knut Hamsun Literaturako Nobel saridunak 1917an idatzitako eleberria hartu du abiapuntu Molandek oraingoan, baina ez da izango Zinemaldian parte hartuko duen lehen aldia: Sail Ofizialean lehiatu zen Kjærlighetens kjøtere / Zero Kelvin (1995) bere bigarren film luzearekin, eta Epaimahaiaren Sari Berezia beretu zuen (gainera, 2007an Zinemaldiak Sukar Izoztua atzerabegirakoan berriz eman zuen filma). Zuzendariak hainbat aldiz parte hartu du Berlinalen; bertan aurkeztu zituen The Beautiful Country (2004), A Somewhat Gentle man (2010), In Order of Disappearance (2014) eta Out Stealing Horses (2019).
Benjamín Naishtatek (Buenos Aires, 1986) Zuzendari onenaren eta Gizonezko aktore onenaren (Darío Grandinetti) Zilarrezko Maskorrak irabazi zituen 2018an Rojo filmarekin, baita Argazkigintza onenaren saria ere. Puan (2023) lanari —María Alchérekin batera idatzitakoari— esker, Gidoi onenaren Saria beretu zuen (gainera, Interpretazio nagusi onenaren Zilarrezko Maskorra eraman zuen, ex aequo, Marcelo Subiottok). Oraingoan, zinemagilea Urrezko Maskorra beretzeko ariko da lehian Glaxo filmarekin: Hernán Ronsinoren izen bereko eleberrian oinarrituta idatzi du gidoia zuzendariak berak, eta antzezleen artean Lali Espósito, Marcelo Subiotto eta Esteban Bigliardi daude. 1957an gertatzen da, Argentinako herri lasai batean; polizia-komisario ohi ilun bat eta haren emazte erakargarria iristean, herri hartako lau gazte bereiztezinen arteko lotura hautsi egingo da. Naishtatek Berlinalen parte hartu zuen Historia del miedo / History of Fear (2014) bere lehen lanarekin, geroago Horizontes Latinos sailean programatu zenarekin, hain zuzen. Bere bigarren film luzea, El movimiento (2015), Locarnoko Cineasti del Presente sailean aurkeztu zen. Gainera, 2020an Europa-Latinoamerika IX. Koprodukzio Foroaren Proiektu Onenaren Saria irabazi zuen Pobres Pibes proiektuarekin.
Artakalan / What Remains da Yeşim Ustaoğluren (Caykara, 1960) azken film luzea. Zuzendariak Urrezko Maskorra irabazi zuen Pandora'nin Kutusu / Pandora’s Box (2008) filmarekin; haren protagonista Tsilla Cheltonek Emakumezko aktore onenaren Zilarrezko Maskorra irabazi zuen ex aequo. Oraingoan, zinemagile turkiarrak emakume poeta baten barne-bidaia kontatzen digu; hala, bere bizitzako ordena itogarriarekin hautsiko du emakumeak, bere kontzientziarekin berriz konektatu eta inguruko guztia zalantzan jartzeko. Ia hamar bat film luze izanik zuzendari gisa, Ustaoğluk hainbat jaialditan aurkeztu ditu bere obrak, hala nola Günese yolculuk / Journey to the Sun (1999) eta Araf / Somewhere in Between (2012) Berlinalen eta Veneziako Mostran, hurrenez hurren.
Zazpi pelikula horiek gehituko zaizkie Sail Ofizialean orain arte iragarritako bederatzi lanei. Lehian ariko diren film luzeetako hiru dira Roberto Buesoren El mal padre, Mikel Gurrearen Sants / Saints eta Javier Ruiz Calderaren 5 minutos más / 5 more minutes. Isabel Peñak eta Eduardo Villanuevak sortu eta idatzi, eta Elena Martín Gimeno eta Sandra Romerok batera zuzendutako El castillo telesaila lehiaz kanpo emango da. Eta, oraingoz, lehiaz kanpoko emanaldi berezi hauek izango dira saileko programazioa osatzeko: Koldo Almandozen Azken Agurra / The Last Goodbye, Daniel Monzónen Ruega por nosotras / Pray for Us, David Pérez Sañudoren Sacamantecas / The Harvester eta Fernando Truebaren Bajañí, baita Carlos Torresen Más allá de la sociedad / Beyond Society saila ere.
Alice probintziako hiri lasai batera iritsi eta kafetegi batean lanean hasiko da, berez arrotza zaion bizitza batean arazorik gabe integratuz. Baina ez dago bertan kasualitatez, Milo gaztearengatik etorri baita; gertuko garaje bateko mekanikaria da Milo. Milorentzat, Alice ezezaguna da. Alicerentzat, berriz, atzean uztea lortu ez zuen iraganeko norbait da Milo. Ezkutuko tentsioak azaleratzen hasten direnean eta Milo eremu ziurgabeetan barneratzen denean, bi protagonistak dilema batera bultzatuak izango dira: berreraiki al daiteke duela hamarkada batzuk hautsitako lotura bat?
Emakume poeta batek bere bizitza itogarriarekin hautsiko du, bere barne-ahotsarekin eta kontzientziarekin berriro harremanetan jartzeko, familiaren eta bizitzaren zentzuaren kontzeptu tradizionalak zalantzan jarriz eta, hala, bide berri bat irekiz nola bere buruarentzat hala bere familiarentzat.
Chivilcoy, 1957. Argentinako herri lasai batean; polizia-komisario ohi ilun bat eta haren emazte erakargarria iristean, herri hartako lau gazte bereiztezinen arteko lotura hautsi egingo da. Hainbat hamarkada geroago, iragana berriro azaleratu eta ezinbestean egin beharko diete aurre zauri zaharrei, kulpari eta mendekua hartzeko aukerari, inozentzia galdu duen herrialde batean.
Ezezagun bat agertu da mendien atzean, erabakitasunaz beste ia ezer ez daramana berekin. Isak, iraganik gabeko gizona, lurra landuz bizitza aurrera ateratzeko leku baten bila dabil. Basoaren mugatik haratago, lur-eremu baldar bat aurkituko du, leku bortitza baina etorkizun handikoa. Lurrak muturreraino eramango du gizona, Inger ezagutzen duen arte, erresilientziak sendotutako emakume bakarti bat, apala eta isila. Elkarrekin, elementuei desafio egingo diete bi gizon-emakumeek eta bizitza bat eraikiko dute, lurra landuz eta euren familia haziz, urtaroen konpasean helduko den familia bat. Alabaina, urteak igaro ahala, eta mundua itoz doakien heinean, denborak, ezbeharrek eta desioak eraldatu egingo dute bikotea.
Mariana Enriquezen lanean oinarritua eta Pablo Larraínek zuzendua, Mis muertos tristes filmak Ema du protagonista, hildakoak ikusi eta entzuteko gaitasuna duen emakume bat. Ama hil ondoren, Emak bere iloba Julieren ustekabeko bisita jasoko du; Juliek ere dohain aztoragarri bera du. Julieren itzulerarekin batera, familia-sekretuak eta inoiz guztiz osatu gabeko zauriak azaleratuko dira, baita inor kaltegabe utziko ez duen fenomeno harrigarri bat ere. Auzo osoak nabarituko ditu presentziak eta bakoitzaren hildakoen soinu berezia.
Satomik arte-museo batean egiten du lan; egun batean, gutunazal bat jasoko du, giltza bat duela barruan. Giltza horrek ezagutzen ez zuen gela bat irekitzen du; bakarrik hilabete lehenago zendu zitzaion aitarena da gela hori. Objektu txiki horren eraginez, aitaren azken egunak gogoratuko ditu Satomik: gizarteak baztertutako gizon bat zirudien arren, hitzarekiko, tearen artearekiko eta edertasun sotilarekiko debozio isilean babesten zen Satomiren aita. Aitaren bakardadearen arrastoari jarraituz, Satomik pixkanaka ezagutuko du aitaren munduko xarma baketsua.
Mike Leigh, Urrezko Palmaren irabazlea Cannesen eta Oscar sarietarako izendatua, bere film luze berriarekin itzuli da, mundu garaikidearen bere esplorazio buruargiarekin jarraituz.
Irudiak
Astelehenetik ostiralera, 09:00etatik 15:30era