Obra honen kasuan, Claude Sautet izan zen Giovanniren beste eleberri bat pantaila handira egokitu zuena. Lino Ventura Abel Davos da, polizia-inguraketa saihestu eta familiarekin Italiara ihes egitea lortuko duen kriminal bat. Haatik, mugan liskar bat izan ondoren, protagonista bakarrik geratuko da bere seme-alabekin. Izena apur bat aldatuta izanik ere, okupazio-garaian Gestapo frantsesarekin lankidetzan aritu zen gangster baten istorioan funtsatutako filma.

Bere hil osteko pelikulan, Giovannik La Santé espetxetik irteten saiatu zenekoari buruz idatzitako eleberria egokitu zuen Jacques Beckerrek. Idazleak, azkenean, aktiboki hartu zuen parte nola gidoian hala filmari errealismo izugarria ematen dioten elementu horiekin guztiekin. Lau protagonistak ziega berean daude. Ihestear daudela, bosgarren preso bat —ezegonkortzailea— esleituko diete toki estu berean.

Bizitza kriminala utzi ondoren, Robert La Rocca landa-eremura erretiratuko da, baina bere lagun onenaren Xavierren —hainbat urteko kartzela-zigorra duenaren— askatasuna lortu nahi du. Hainbat jazokizunen ondoren, presondegi berean amaituko dute biek. Geroago, kondena arintzeko aukera eskainiko diete, baldin eta gerraren ondoren hondartzetan geratutako minak desaktibatzen laguntzen badute. Giovanniren L'Excommunié eleberriaren lehen egokitzapena.

Egoera ekonomiko onean diren lau gizonek diru-sarrerak handitu nahi dituzte drogaren negozioan parte hartuz. Bosgarren gizasemeak —Giovannik berak antzeztuak— Marseillatik ekarri behar du kontrabandoko droga, baina planak okertu eta protagonistak buru emango diote elkarri. Giovanniren eta Jacques Derayen arteko kolaborazio emankorretako lehena, Claude Sautet egonik gidoian.

Giovanni eta Derayren murgilketa espioitza-kontakizunean. Lino Ventura Paul Fabre da, Frantziako zerbitzu sekretuetako ofizial bat, Vienara bidalia, Inteligentzia frantsesak Austriako hirian duen arduraduna egiatan agente bikoitza ote den argitzeko. Fabre bere esperientzia eta instintuagatik bidali dute misiora, baita susmagarriaren lagunik onenetakoa delako ere.

Kartzelatik ihes egin ondoren, Gustave Minda izeneko kriminal arriskutsu batek (Lino Ventura) bere gizonak berraktibatu nahi ditu, baina banda lehiakideen arteko masakre batean sartuko da. Polizia-inspektore bat Minda harrapatzen saiatuko da eta Minda, berriz, azken lapurreta gauzatu eta herrialdetik ihes egiten. Giovanni —nobelaren egilea eta gidoigileetako bat— eta Jean-Pierre Melville polizia-zinema frantziarraren bi arkitekto handien arteko kolaborazio bakarra.

Giovannik bere nobeletako baten egokitzapenean gidoigile gisa parte hartu ez zueneko kasu bakarrenetako bat. Jean-Paul Belmondok automobil-lasterkari baten rola egiten du. Adiskide bat istripu batean hil ondoren lasterketak utzi ditu eta orain gidari gisa egiten du lan lapurreta txikiak egiten dituen gaizkileen talde batentzat. Apurka, bakarkako lapurreta bat bilbatuko du.

Giovannik zuzendutako bigarren film luzea, John Carrick idazle eskoziarraren The Vulture eleberrian funtsatua; sikario bat (Lino Ventura) da protagonista, eta talde matxinatu batek presidente latinoamerikar bat erailtzeko enkargatuko dio. Inolako idealik gabe, eraile ziniko eta gogorrak —Le Rapace goitizenez ezaguna— estatu-kolpe horretan parte hatuko du jakin gabe zenbaterainokoak izango diren berehalako ondorioak.

Erailketagatik espetxeratutako gizon bat askatu egin dute gangster siziliar agurgarri baten klaneko kideek. Elkarrekin, harribitxi preziatuak daramatzan New Yorkerako hegazkin batean lapurtzeko plana dute, baina polizia bat atzean daukate. André Le Bretonen eleberri baten egokitzapena, nazioarteko ekoizpen handi gisa pentsatua, polarraren hiru aktore nagusiak biltzen dituena: Delon, Gabin eta Ventura.

Lino Venturak polizia-inspektore mokortu baten rola egiten du; itzal handiko abokatu baten seme alkoholizatu bat atxilotu ondoren, zuen lanpostutik aterako dute protagonista eta bere habitat berria auzo-komisaria bat izango da; sexu-gaizkileak atxilotzeko ataza emango diote hasieran, baina lankide hasiberri bat (Marlène Jobert, Eva Greenen ama) esleitzen diotenean, lekuko babestu bat bilatu beharko dute elkarrekin, duten datu bakarra haren azken bizitokia izanik.

Kamerako polizia-thriller bat, Gallimard argitaletxeak Série Noire bilduman argitaratutako eleberri estatubatuar batean oinarritua. Pertsonaia nagusiak porrot egin berri du banku baten lapurretan, eta duela gutxiko bere iraganeko zenbait alderdi konpondu beharko ditu, egin ez duen krimen bat leporatzen baitiote. Istorioa jada pantailaratu zuen Robert Siodmak Cry of the City (1948) film noirean.

Normalki komediarekin identifikatzen den aktore bat —Rufus— da protagonista (Rufusek jada egin zuen lan Giovannirekin, Un aller simple filmean parte hartu baitzuen). Kutsu politiko nabarmeneko pelikula honetan, preso politikoak askatzeko borrokatzen den erakunde bakezale batean egiten du lan protagonistak; alabaina, deskubrituz joango da betitik bere pentsamoldearen parte izandako ez-indarkeriak jada ez duela funtzionatzen, eta beste aldera igaroko da: borroka armatura.

L’Excommunié bere eleberriarekin Jean Beckerrek egindako bertsioarekin (Un nommé La Rocca) ez zegoenez oso pozik, Giovannik pertsonalki egokitu zuen, oraingoan koloretan, baina aktore berarekin: Jean-Paul Belmondo. Pelikula berriak hobeki xehatzen du 30eko hamarkadan Marseillan zegoen delinkuentzia antolatuaren bizitza, pertsonaiak kartzelan amaitu eta zenbait gorabeheraren ondoren bizitza zibilera itzuli aurretik.

Heriotza-zigorraren aurkako alegatu gisa planteatua, kartzelatik irten ondoren gizarteratzea erdiesten duen delinkuente baten istorioa kontatzen digu filmak. Hezitzaile baten laguntzari esker lortu du gizarteratzea, baina zenbait gorabeheraren eraginez, eta bere historiaren berri duen polizia-inspektore baten presioak direla-eta, bizitza kriminalera itzuliko da. Alain Delonek ekoitzia, Delon bera da protagonista, Jean Gabinekin batera.

GIovannirekin aktore eta ekoizle gisa egindako bigarren kolaborazioan, Alain Delonek Hugo Sennart hezurmamitzen du, ijito frantses bat, poliziak hainbat delitugatik bilatua. Hugok bere azken kolpea izan litekeena prestatzen du, baina bere ibilbidea bitxi-lapur batenarekin nahasiko da; Hugoren bila dabilen inspektore berak hesitu du bitxi-lapur hori. Fikziozko kontakizun bat izanik, pelikulak begirada dokumental bat zuzentzen dio ijito-kanpamentuei eta ijitoen bizimoduari.

Albert Spaggiariren eleberri autobiografikoaren egokitzapena; ordura arteko banku-lapurreta handienaren buru izan zen Spaggiari. 1976ko uztaileko egun batean, Spaggiari eta haren adiskideak estolderiatik joan ziren Société Général de Niza erakundearen egoitza nagusiraino, barnean geratu ziren asteburu oso bat eta 60 milioi franko ostu zituzten, hainbat bonu eta ondasunez gain. Mendeko lapurretatzat jo zen.

Errudun faltsu baten istorio bat kontatu zuen Giovannik film honetan. Simon Rislerrek (Claude Brasseur) ihes egingo du poliziarengandik berak egin gabeko erailketa batengatik epaitua izan eta heriotza-zigorra jaso ondoren. Bere abokatuaren (Annie Girardot) etxean ezkutatuko da, eta harekin frogatu nahiko du errugabea dela, afera ilun bat azaleratzeaz gain (baliteke afera horretan polizia frantsesaren Finantza Brigadaren zenbait elementu inplikatuta egotea).

Abenturaren eta espioitzaren arteko obra, filmaren hasietan NATOko jeneral garrantzitsu bat bahituko du talde terrorista batek. Horren ostean, Frantziako zerbitzu sekretuek zenbait gizabanako erreklutatu eta entrenatu egingo dituzte militarra askatu beharko duen komando bat osa dezaten. Filmaketa gogorra izan zen, baina asko gustatu zitzaion Giovanniri, itsaspeko eszenez gain eskalada bertikal zail-zailak ere filmatu baitzituzten.

Kutsu autobiografikoak dituen Giovanniren beste pelikula bat. Okupazioren garaian kartzelatik irteteko naziekin kolaboratzea erabaki zuen gizon gazte bat da protagonista. Zenbait urte geroago, gerra amaitzear dagoela, birgaitzea lortzen saiatuko da, inteligentzia-ofizial frantses bati lagunduz errepresioan bortizki parte hartu zuren herritar eta poliziak —esaterako, protagonistaren anaia— ezagutarazten.

Il avait dans le coeur des jardins introuvables izeneko bere eleberritik abiatuta, Giovannik bihotzetiko omenaldia egiten dio bere aita Joe Damianiri; Joe tematuta dago semea heriotza-zigorretik askatzeko (erailketa batean sopikun izatea leporatzen diote). Aita (Bruno Cremer) semearen errugabetasunaren frogak lortzen saiatuko da. Giovannik egur esan zion zinemari bere garai dramatikoenetako baterako denbora-bidaia honekin.